امروز: شنبه ۲۶ آبان ۱۳۹۷
کد خبر: 16988
تاریخ انتشار: ۵:۳۰ ب.ظ - چهارشنبه ۱۳۹۵/۱۰/۲۲
چاپ خبــر
Share

گلایه‌های ووشوکاری که در اثر سانحه تصادف، ضایعه نخاعی شد.

به گزارش بینا از اصفهان زیبا، یک سال از سانحه تصادف ووشوکار نجف آبادی سپری می‌شود. محمد حقیقی که سال گذشته برای قهرمانی جهان نقشه می‌کشید، حالا به خاطر ضایعه نخاعی به روی ویلچر تبعید و به ناچار از تاتامی ووشو خداحافظی کرده است. حقیقی گلایه مند از همه بی مهری و تبعیض‌ها، با تمام فشاری که زیر بار هزینه‌های زندگی متحمل شده، آینده را در ورزش معلولان جست و جو می‌کند؛ با هدفی به بزرگی المپیک.

رزوهایی که بر باد رفت
آخرین پنجشنبه آذرماه سال گذشته بود که محمد حقیقی ووشوکار نجف آبادی در مسیر جاده تیران به نجف آباد در سانحه تصادف، دچار ضایعه نخاعی شد. این ووشوکار اصفهانی که در رقابت‌های لیگ برتر عضو تیم رنگ فیروزه شیراز بود، سابقه دعوت به تیم ملی را نیز در کارنامه دارد.حقیقی با یادآوری خاطره تلخی که سال گذشته پشت سر گذاشت، می‌گوید: در مقطعی تا سه جلسه در روز تمرین می‌کردم، صبح به پیست دو و میدانی و ظهر به سالن وزنه می‌رفتم و شب هم باشگاه تمرین فنی می‌کردم. می‌خواستم تمام تلاشم را برای قهرمانی جهان در رشته ووشو به کار بگیرم. می‌خواستم در رقابت‌های انتخابی تیم ملی با غلبه بررقبا،‌ فیکس تیم ملی شوم؛ یک سال تنها تمرین می‌کردم تا اینکه لیگ شروع شد. در هفته اول، تلاش داشتم جواب این یک سال تمرین سخت را بگیرم که خوشبختانه همین طور هم شد و جواب زحمت‌هایم را گرفتم و با شکست حریفان با اقتدار، بهترین بازیکن هفته اول شدم. سپس به اصفهان برگشتم تا قدرتمندتر از قبل برگردم اما دو هفته بعد این اتفاق رخ داد. نفهمیدم چه شد، فقط می دانم جوانی، تمام آرزوها و اهدافم که برای رسیدن به آنها تلاش کرده بودم، در یک ثانیه نابود شد.

از تاتامی ووشو تا ویلچر
سال گذشته و زمانی که حقیقی تصادف کرد، تا مدتی رسانه‌ها پیگیر وضعیت او بودند اما با گذشت زمان این ووشوکار مصدوم هم زیر سایه روزمرگی‌های همیشگی به فراموشی سپرده شد؛ از این رو تصمیم گرفتیم به سراغ این ورزشکار رفته و پای صحبت وی بنشینیم.

یک سال از آن سانحه سخت گذشت. از این یک سال بگو؟
اولش ناراحت بودم که چرا این اتفاق رخ داد، مسوولان هم لطفی به من نداشتند اما به مرور دوستان و اطرافیان کنار رفتند و نزدیکان درجه اولم و مربی‌ام در کنار من ماندند. حالا دیگر نه رفت و آمدی هست و نه سراغی از من می‌گیرند؛ خودم مانده‌ام و خانواده، کسی دیگر نمی‌داند که محمد حقیقی هم وجود دارد.

زمانی برایتان گلریزان گرفتند؛ عوایدی از این مراسم به شما رسید؟
بله؛ حدود ۲۰ میلیون تومان جمع شد اما بعد از آن دیگر فراموش شدم، انگار که دیگر وجود ندارم. خودم مانده‌ام و تمام هزینه‌هایم. حتی بیمه‌ام هم قطع شده است.

چرا؟
تا زمانی که دانشجو بودم، بیمه پدرم محسوب می‌شدم، اما حالا تنها چند واحد معرفی به استاد دارم و گواهی اشتغال به تحصیل برایم صادر نمی‌شود.

زمانی که تصادف کردید، عضو تیم رنگ فیروزه شیراز بودید. تکلیف قراردادتان چه شد و مسوولان این باشگاه از شما حمایتی کردند؟
چند باری تماس گرفته‌اند و یک بار هم در بیمارستان به ملاقاتم آمدند، اما من با این تیم قراردادی نداشتم و قرار بود اگر رتبه آوردم، پاداش بدهند.

مسوولان ورزشی اصفهان حمایتی از شما انجام دادند؟
نه؛ هیچ کاری انجام نشد و حتی یک تماس هم نگرفتند تا حال مرا بپرسند. هیات ووشو هم که دیگر مرا فراموش کرده است و سراغی نمی‌گیرند.

بیمه ورزشی چطور؟ حمایتی از این بیمه انجام نشد؟
بیمه ورزشی مربوط به حوادثی است که در محیط ورزشی رخ می‌دهد، اما من در خیابان تصادف کرده بودم.

امیدی به بازگشت و ادامه فعالیت در رشته ووشو دارید؟
در این مدتی که آسیب دیدم، وضعیتم تغییری نکرده و بعید است که دیگر بتوانم روی پاهایم راه بروم.

شنیدم از نجف آباد کوچ کرده و ساکن اصفهان شدید. این تصمیم دلیل خاصی داشت؟
بیشتر به خاطر کمبود شرایط و امکانات برای افراد معلول بود که این تصمیم را گرفتم. ضمن اینکه در این شهر خاطرات بد گذشته برایم تکرار می‌شد.

اقدامات درمانی را دنبال می‌کنید؟
از زمانی که مصدوم شدم، کاردرمانی می‌کردم، اما به خاطر شرایط مالی و بالا بودن هزینه‌ها، سه ماهی هست که کار درمانی نرفته‌ام که همین مساله باعث شده آشیل پشت پایم کوتاه شود. نرفتن تمرین‌های کار درمانی عوارض شدیدی دارد و موجب تحلیل رفتن بدنم می‌شود، اما چاره دیگری ندارم.

منبع درآمدی ندارید؟
نه؛ هزینه من را خانواده‌ام پرداخت می‌کنند. من در کودکی پدرم را که از جانبازان جنگ تحمیلی بود، از دست دادم و از بزرگ‌ترین نعمت که بقیه داشتند محروم شدم، اما مادرم مرا طوری تربیت کرد که روی پای خودم بوده و محتاج هیچ کسی نباشم، اما واقعا زندگی سخت شده است، تا جایی که هر شب پیش خودم فکر می‌کنم، نه؛ درست بگویم، آرزو می‌کنم ای کاش در آن حادثه تصادف فوت شده بودم و نه خودم این همه عذاب می‌کشیدم و نه خانواده‌ام. نمی‌دانم چطور باید هزینه‌هایم را تامین کنم و نیاز مبرمی به حامی مالی دارم. تا زمانی که سالم بودم، خودم ورزش می‌کردم و زندگی‌ام را به پیش می‌بردم، اما حالا دیگر شرایط تغییر کرده و نیازمند توجه دیگران هستم.

خب از ورود به ورزش معلولان بگویید. از چه زمانی تصمیم گرفتید که شانستان را در این عرصه امتحان کنید؟
از دو سه ماه بعد از تصادف، همزمان با تمرینات کاردرمانی به فکر ورزش افتادم و برای تغییر روحیه‌ام به باشگاه آبشار رفتم. اوایل که برای تمرین می‌رفتم، از چند نفر برای خرید کمان کمک خواستم، اما کسی به من کمک نکرد و خانواده‌ام با بدبختی و مصیبت وام گرفته و برایم کمان خریدند. زمانی که تمرین را شروع کرده بودم، بعد از یک ساعت که روی ویلچر می‌نشستم، پاهایم عرق می‌کرد و لرزم می‌گرفت، برای همین چند ماه تمرین را ترک کردم. در این مدت به توصیه یکی از دوستان به سراغ رشته بسکتبال با ویلچر رفتم، اما بعد از چند جلسه ویلچری که اندازه من باشد، پیدا نکردم و خودم هم توان خرید ویلچر را نداشتم.

هیات برای تهیه ویلچر نمی‌توانست به نحوی کمک کند؟
می گویند تهیه ویلچر با ورزشکار است، اما من نمی‌توانم هزینه چهار تا پنج میلیونی خرید ویلچر را تامین کنم. بسکتبال با ویلچر برخلاف تیراندازی با کمان تحرک زیادی دارد و این رشته را دوست دارم اما فعلا شرایط برای تمرین وجود ندارد.

برای ورزش معلولان چه افقی را تعریف کرده‌اید؟
رشته من در تیراندازی با کمان ریکرو است و می‌خواهم تمام تلاشم را انجام بدهم تا همانند خانم زهرا نعمتی سهمیه شرکت در المپیک را بگیرم.

حقیقی چشم انتظار است؛ ناامیدش نکنید
همزمان با سانحه ای که برای ووشوکار نجف آبادی به وقوع پیوست، برای سارا عبدالملکی ملی پوش راگبی کشورمان نیز در حادثه ای مصدومیتی مشابه با حقیقی پیدا کرد، اما بازتاب ویژه این اتفاق و برد رسانه ای وسیع آن موجب شد تا وزرای بهداشت و ورزش بر بالین وی حضور یافته و با تقبل هزینه‌های درمانی وی، حمایت‌های ویژه ای را از این ورزشکار حادثه دیده صورت دادند.در کنار توجه ویژه رسانه‌ها، کمپین‌های ایجاد شده توسط برخی از ورزشکاران و هنرمندان نیز موجب شد تا کمک‌های مالی قابل توجهی به این ورزشکار صورت بگیرد، این در حالی بود که تنها کمک ویژه، مراسم گلریزانی بود که به همت مربی وی و جمعی از ورزشکاران شهرستان نجف آباد برگزار شد که با وجود ارزشمند بودن حرکت صورت گرفته، کمک مالی قابل توجهی که باری از روی دوش این ووشوکار نجف آبادی بردارد، انجام نشد.چندی قبل نیز رسانه‌ها از حضور دبیر ستاد پارالمپیک در منزل عبدالملکی خبر دادند که با دعوت وی به ورزش معلولان همراه بود و پس از پیگیری‌های صورت گرفته، عبدالملکی فعالیت خود را در رشته پرتاب با نیزه آغاز کرد که این بار نیز رسانه‌ها پوشش قابل توجهی از این فعالیت صورت دادند.در مقابل اما فعالیت حقیقی در ورزش معلولان نه تنها برد رسانه ای نداشت، بلکه نبود امکانات و تجهیزات مورد نیاز، فعالیت در رشته‌های بسکتبال با ویلچر و تیراندازی با کمان را برای این ورزشکار دشوار کرده است.روزنامه اصفهان زیبا بنا به رسالت مطبوعاتی خود در زمان مصدومیت حقیقی، وضعیت وی را پوشش داد و در شرایط فعلی نیز تلاش کردیم در گفت وگو با این ورزشکار، به بیان مشکلات و دشواری‌های پیش روی وی بپردازیم.امید است تمام افرادی که از دستشان کاری برمی‌آید، به میدان آمده و کاری کنند تا حقیقی این روزهای سخت را کم دغدغه تر پشت سر بگذارد؛ در همین راستا از تمامی نیکوکاران و خیران ورزشی و اهالی ورزش استان دعوت می‌شود به یاری این ورزشکار آمده و زمینه موفقیت و درخشش این ورزشکار را در میدان‌های مهمی همانند المپیک و پارالمپیک فراهم کنند.

نام و نام خانوادگی: (موردنیاز)
پست الکترونیک: (موردنیاز)
آدرس اینترنتی:
درج دیدگاه:
آخرین اخبار